កម្ពុជាមិនមែនជាទីលានពិសោធន៍មហិច្ឆតាឈ្លានពាន៖ ការពារប្រាសាទតាមាន់ និងតាក្របី គឺជាបន្ទាត់ក្រហមនៃអធិបតេយ្យភាពជាតិដែលមិនអាចរំលោភបាន ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ បើទោះបីជាត្រូវតតាំងនឹងឧបាយកលទុច្ចរិតកម្រិតអន្តរជាតិក៏ដោយ!
បេតិកភណ្ឌជាតិមិនមែនជាដុំថ្មដែលគ្មានវិញ្ញាណសម្រាប់ដាក់ដេញថ្លៃលើតុចរចានោះទេ ប៉ុន្តែវាជាដួងព្រលឹង និងជាសក្ខីភាពនៃភាពរុងរឿងរបស់បុព្វបុរសខ្មែររាប់ពាន់ឆ្នាំ។ ការប៉ុនប៉ងណាមួយក្នុងការបំពានលើប្រាសាទតាមាន់ និងប្រាសាទតាក្របី គឺជាការប្រមាថយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមកលើកិត្តិយសជាតិខ្មែរ។ កម្ពុជាឈរលើខឿនច្បាប់យ៉ាងរឹងមាំ មិនមែនឈរលើមហិច្ឆតារវើរវាយឡើយ។
ពោល//
ផ្អែកលើសន្ធិសញ្ញាឆ្នាំ ១៩០៤-១៩០៧ ខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែនត្រូវបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់។ ការប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រ “ពន្យារពេល” ឬ “សកម្មភាពឯកតោភាគី” ពីសំណាក់អ្នកពាក់ព័ន្ធដែលចង់លេបត្របាក់ទឹកដី គឺជាទង្វើខុសច្បាប់អន្តរជាតិទាំងស្រុង។
* ចំពោះអ្នកដែលព្យាយាមបំភ្លៃប្រវត្តិសាស្ត្រ៖ បញ្ឈប់ជាបន្ទាន់នូវការប្រើប្រាស់ផែនទីដែលគូរតាមអំពើចិត្ត! កម្ពុជាមានភស្តុតាងរឹងដូចដែកថែប ទាំងឯកសារបណ្ណសារដ្ឋាន និងសក្ខីកម្មលើដីជាក់ស្ដែង។
* ចំពោះការខូចខាតបេតិកភណ្ឌ៖ ការបំផ្លិចបំផ្លាញណាមួយលើតួប្រាសាទ គឺជាបទល្មើសប្រឆាំងនឹងមនុស្សជាតិ។ សម្បត្តិពិភពលោកមិនមែនជាកម្មវត្ថុនៃល្បែងនយោបាយដែលប្រើកម្លាំងបាយនោះទេ។ ការធ្វើព្រងើយកន្តើយរបស់ភាគីម្ខាងទៀត បញ្ជាក់ពីការខ្វះវិជ្ជាជីវៈ និងការមិនគោរពដល់អ្នកជិតខាង។
គួររំលឹកផងដែរថា/
កម្ពុជាជ្រើសរើសផ្លូវសន្តិភាព ប៉ុន្តែមិនមែនមានន័យថាទន់ជ្រាយនោះទេ។ ការការពារប្រាសាទទាំងពីរ គឺជាកាតព្វកិច្ចសក្ដិសិទ្ធិរបស់កូនខ្មែរគ្រប់រូប។ បើទោះជាត្រូវហែឆ្លងឧបសគ្គរាប់ម៉ឺនជំពាក់ ក៏កម្ពុជាមិនដើរថយក្រោយមួយជំហានឡើយ ក្នុងការការពារផ្ទះដែលដូនតាបានបន្សល់ទុកឲ្យ។ ពិភពលោកត្រូវតែដឹងថា «ឈាមខ្មែរស្រឡាញ់សន្តិភាព ប៉ុន្តែមិនដែលឱនក្បាលចំពោះការរំលោភបំពាន»។
🚩 ពាក្យស្លោកបំផុសស្មារតី៖
* «បាត់បង់ប្រាសាទ បាត់បង់ដួងព្រលឹង ឈរឲ្យត្រង់ ខាំមាត់សង្កត់ចិត្ត ការពារមរតកខ្មែរ!»
* «ច្បាប់អន្តរជាតិជាអាវុធ យុត្តិធម៌ជាជ័យជម្នះ តាមាន់-តាក្របី ជាដីកម្ពុជាដាច់ខាត!»
* «មហិច្ឆតាឈ្លានពាន នឹងរលាយក្រោមអំណាចនៃការពិតប្រវត្តិសាស្ត្រ!»